|
W celu stwierdzenia bądź wykluczenia dodatkowych urazów u poszkodowanego nieprzytomnego trzeba przeprowadzić badanie systemowe. Podczas tych czynności unika się przemieszczania lub poruszania poszkodowanego (nie powinno się ruszać go bardziej niż to konieczne). Rozpoznanie należy zaczynać od głowy w kierunku stóp poszkodowanego, angażując zmysły (wzrok, słuch i dotyk). Trzeba zwracać uwagę na zabarwienie skóry - zwłaszcza twarzy, jej temperaturę i wygląd, np. krwawe podbiegnięcia, zasinienia, wyciek z ucha lub nosa, zapach z ust (np. zapach acetonu może świadczyć o cukrzycy).
Delikatnie, bez wstrząsów przesuwa się dłonie wzdłuż powierzchni ciała, starając się wyczuć obrzęki, miejsca wrażliwe na dotyk, deformacje. Obserwuje się, czy klatka piersiowa rozszerza się regularnie, bez trudności i systematycznie po obu stronach; zwraca się też uwagę na bransoletki, breloczki i inne przedmioty, mogące zawierać dodatkowe informacje o poszkodowanym, np. o epilepsji, cukrzycy, astmie. Także niektóre znalezione przy poszkodowanym lekarstwa i przedmioty mogą świadczyć o jego chorobie, np. nitrogliceryna (choroba serca), inhalator (astma), strzykawka do insuliny (cukrzyca). Dotykając miękkich partii brzucha, sprawdza się jego twardość (twardy, napięty brzuch może świadczyć o urazie wewnętrznym). Podczas badania systemowego porównuje się lewą stronę ciała z prawą. Średnio co minutę kontroluje się czynności życiowe.
Wykonując badanie systemowe lub udzielając pomocy nieprzytomnemu, należy głośno informować go o wykonywanych czynnościach i ich celowości. Może zdarzyć się bowiem, że poszkodowany słyszy, ale nie może dać sygnału. Nigdy nie wolno zostawiać go samego, bez opieki, gdyż jego stan może się pogorszyć w każdej chwili.
|
Ogłoszenia
Media
Historia motoryzacji
Pierwsza pomoc
Niezbędne
Prawo Jazdy