Niewiele wiadomo o tym, kto zbudował pierwszy samochód na ziemiach dzisiejszego Związku Radzieckiego. Istnieje dokument, że w latach 1882—1884 Putiłow i Chlebów zbudowali karocę napędzaną silnikiem benzynowym, ale poza tą informacją nic więcej nie wiadomo. Tymczasem historycy techniki, a szczególnie historycy samochodu, usilnie pracują nad znalezieniem jakiegoś egzemplarza bądź jego części, albo przynajmniej dokumentacji, rysunków czy listów.
Inicjatorem rozwoju automobilizmu w Rosji był w tamtym czasie porucznik marynarki wojennej, Jewgienij Aleksandrowicz Jakowlew. Już w 1884 roku podejmował próby z silnikiem spalinowym i w siedem lat później założył w Petersburgu fabrykę produkującą silniki napędzane ropą oraz gazem świetlnym. Produkty tej fabryki były nawet wystawione na wystawie światowej w Chicago w roku 1893.
Na tej wystawie J. A. Jakowlew oraz jego przyjaciel, P. A. Freze, wówczas dyrektor petersburskiej fabryki karet, zaznajomili się z automobilem Velo, który Benz wystawił w Chicago.
Obaj dosłownie zapałali pragnieniem zbudowania podobnego pojazdu w Rosji. W 1895 roku rozpoczęli prace nad budową automobilu, którą rozdzielili między sobą w ten sposób, iż Jakowlew konstruował silnik, a Freze podwozie i całą karoserię.
Rezultatem wspólnej pracy był prosty dwumiejscowy pojazd z otwartym nadwoziem. Jednocylindrowy czterosuwowy silnik był ułożony poziomo w tylnej części pojazdu. Konstrukcyjnie nie był skomplikowany: system zapalania połączony był z suchą baterią, gaźnik również miał najprostszą budowę. Silnik o pojemności skokowej 360 cm osiągał moc około 1,5 konia mechanicznego. Moment obrotu był przenoszony z silnika na oś tylnych kół poprzez dwa kauczukowe pasy, które można było przy pomocy dwóch dźwigni przesuwać z jednego koła pasowego na drugie i w ten sposób zmieniać dwa stopnie prędkości albo włączyć bieg wolny. Przekładni wstecznego biegu pojazd nie posiadał.
Koła o drewnianych szprychach nie różniły się w swej konstrukcji i systemie umocowania w sposób zasadniczy od kół ówczesnych karoc. Mimo to Freze wprowadził istotne ulepszenie; zaopatrzył koła w kauczukowe obręcze. Pojazd posiadał dwa hamulce: ręczny, który uruchamiał szczęki hamulcowe na tylnych kołach i nożny, który działał na wał przekładniowy.
Pojazd Jakowlewa i Frezego ważył 300 kilogramów, ponadto wyposażony był w składany skórzany dach, dwie lampy naftowe oraz trąbkę sygnałową z gruszką. Ponieważ miał silnik o niskiej wydajności, osiągał tylko prędkość 21,4 kilometry na godzinę, a zasób paliwa wystarczał na 210 kilometrów. Pojazd ten wówczas wyceniono na 1500 rubli w srebrze.
Ukończony w roku 1896 pojazd odniósł duży sukces na Wszechrosyjskiej Wystawie Przemysłowej w Niżnym Nowogrodzie.
Niestety, wielce obiecujący wynalazca Jakowlew zmarł nagle trzy lata później, a jego zakład produkujący silniki spalinowe przeszedł w 1906 roku w ręce towarzystwa „Wulkan które zajmowało się podobną produkcją.
Fabryka Jakowlewa rozpoczęła w 1900 roku wytwarzać małe serie automobilów ciężarowych oraz elektroautomobiiów. O wszechstronności Jakowlewa świadczy i to, że w swej fabryce usiłował z powodzeniem zbudować pierwszy trolejbus oraz mały autobus. Niestety, niewielkie możliwości produkcyjne zakładu były największym ograniczeniem w pracy utalentowanego konstruktora. W 1906 roku fabrykę zmieniono na zakład produkujący karoserie do importowanych automobilów. Po kolejnych czterech latach zakład przeszedł w posiadanie petersburskiej Fabryki Rosyjsko-Bałtyckiej.
Automobil Jakowlewa i Frezego stał się w ten sposób, niezależnie od losów jego konstruktorów i wynalazców, pierwszym automobilem benzynowym w Rosji.
Logowanie
Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem? Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.
Ogłoszenia
Media
Historia motoryzacji
Pierwsza pomoc
Niezbędne
Prawo Jazdy